دل دانا

این شعر پندی عارفانه است که شاعر در آن خطاب به دل دانا می‌گوید که نباید برای غم‌های دنیای فانی و اندوختن مال و ثروت اندوهگین باشد. منصب و جاه دلیل غرور نیست، بلکه باید راه به دل‌ها داشت. عمر چه غصه بخوری چه نخوری می‌گذرد، پس باید روحی پاک و شاد داشت. برای آخرت باید توشه جمع کرد و مهم‌ترین توشه، خدمت به خلق و پاک کردن غم از دل دیگران است که ارزشی برتر از معجزات مسیحایی دارد. پیام اصلی شعر این است که اگر دلی دانا داری، به این پندها گوش فرا ده.