بار محبت

این غزل، گلایه‌نامه‌ای عاشقانه است به معشوق که از درد و سوز دل عاشق بی‌خبر است. شاعر خود را به پروانه و معشوق را به شمع تشبیه می‌کند که از حال سوختن پروانه آگاه نیست. او اشک‌های خود را چون گوهر گرانبها ریخته اما معشوق قدر آن را نمی‌داند. شاعر به زاهد ریاکار می‌گوید که از حقیقت عشق و مستی عارفانه بی‌خبر است و نمی‌داند که دل پاکان در میخانه‌ی عشق چه حالی دارند. در نهایت با اشاره به تخلص خود می‌گوید که راه عشق، راه دیوانگی و مردانگی است و با بار سبک محبت، خستگی در این راه معنا ندارد.