باغ دل

این غزل، توصیفی است از شور و مستی عشق و درد دوری معشوق. شاعر از زبان عاشق می‌گوید که دیگر از او شعر عاشقانه نخواهید، زیرا دلش گرفتار طره و چشمان معشوق شده و چون محکومی بی‌گناه، در بند عشق اسیر است. نگاه به چشمان مست معشوق، جوانه محبت را در باغ دل او رویانده و صیاد عشق، او را با تیر مژگان هدف گرفته است. عاشق می‌پرسد چگونه دل پریشانش لایق معشوق گردد و در پاسخ می‌شنود که باید رسوای زمانه شود. او از تب دوری معشوق می‌سوزد و همواره در غم او، شب و روز با آه و ناله سر می‌کند.