آشنای حق

این غزل عارفانه، بیان سفر عاشق از خودخواهی به خودزدودگی است. شاعر می‌گوید که اگرچه نزد عاقلان دیوانه است، اما به واسطه عشق حق به فرزانگی رسیده است. او در محراب دل، جلوه معشوق را دیده و از مقامات دنیوی بی‌نیاز شده است. با شناخت حق، از خود بیگانه و به او آشنا گشته، و همچون پروانه گِرد شمع عشق می‌گردد. برخلاف حاجیان که گِرد کعبه طواف می‌کنند، او در درون کعبه دل، محو صاحب‌خانه است. او خود را مرغ قدسی می‌داند که جایگاهش عرش عشق است نه بند آب و دانه، و با تواضع و همت مردانه به نام نیک و سربلندی رسیده است.