آتش غم

این غزل، فریاد عاشقی است که در آتش هجران و فراق معشوق می‌سوزد. شاعر از غم پنهانی و حال پریشانی‌اش می‌گوید که جانش به لب رسیده است. او آماده است جان خود را فدای دیدار معشوق کند و عمری را در فراق و غصه سپری کرده است. در بیت پایانی با تخلص «مسعود»، شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در راه روشنگری دیگران، خود را می‌سوزاند و می‌سازد. رديف «می‌سوزم و می‌سازم» بر مفهوم سوختن در عشق و ساختن خویشتن از نو تأکید دارد.