سوز نهان

این غزل، بیان سوز و گداز عاشقی است که در راه معشوق جان می‌سوزاند. شاعر خود را همچون شمعی می‌داند که شبانه در آتش هجران می‌سوزد و اشک‌های او سیل‌آسا جاری است. او از تکرار «سوختگان سوختگان» برای تأکید بر شدت عشق و درد فراق استفاده می‌کند. در این شعر، گذر زمان و پیری در غم جوانی معشوق، گریه‌های بی‌اثر، آه‌های جگرسوز و سوز نهانی که جان را می‌گدازد، همه به تصویر کشیده شده است. بیت پایانی با تخلص «مسعود» نشان می‌دهد که شاعر این زمزمه‌ی سوز و گداز را همچون نیایش زیر لب بر زبان دارد.