دل بیمار

این شعر دعوتی است به زندگی خردمندانه و لذت‌بردن از لحظات زندگی. شاعر می‌گوید درد دل را باید با می (شادی و مستی عرفانی) درمان کرد و راه عشق و جنون را تا آخر پیمود. از غافل‌شدن در جوانی نسبت به پیری هشدار می‌دهد و یادآوری می‌کند که عمر چون قافله‌ای در حال گذر است. برای رسیدن به وصل معشوق، باید سالک راه عشق بود. از سخنان واعظان بیزار است و توصیه می‌کند به موسیقی و شادی بپردازیم. در پایان، مسعود (تخلص شاعر) پند می‌دهد که دل به دنیا نبندیم و غم را با می (شادی و معرفت) درمان کنیم.