معراج دل

این غزل درباره عشقی خالص و والاست که عاشق را به معراج دل می‌رساند. شاعر می‌گوید کسی که اسیر عشق حقیقی شده، دیگر به دلبران دیگر دل نمی‌بندد و از محبت خدا دوری نمی‌کند. سالک عشق باید راه معراج دل را بپیماید و هر خردمندی جز این راه را نمی‌گزیند. عاشق چون پروانه‌ای است که فقط به گرد شمع معشوق می‌چرخد و از زر و زیور دنیا بی‌نیاز است. شاعر از خود به عنوان عاشقی مسکین یاد می‌کند که میان شادی و غم در نوسان است و از زمانی که اسیر عشق شده، آرام ندارد. چشمان و ابروان معشوق چنان جان‌گیرند که هیچ شمشیری به آن نمی‌رسد. در بیت پایانی، مسعود چنان مست نگاه معشوق شده که دیگر به می و مستی دیگر نیازی ندارد.