اهل صفا

این غزل از مسعود سعد سلمان، تصویری از معرفت عرفانی و مستیِ عاشقانه ارائه می‌دهد. شاعر می‌گوید که مستِ عشق الهی، همه چیز را به دست خداوند می‌داند و بی‌چون و چرا اراده‌اش را می‌پذیرد. اهل معنا و صفا، همه را پاک و بی‌ریا می‌بینند. این مستی، راستی و صداقت است نه سرمستی ظاهری. شاعر به منصور حلاج و فریاد «انا الحق» او اشاره می‌کند و می‌گوید مستِ حقیقی حرمت دوست را می‌داند. در بیت پایانی تصریح می‌کند که مستی او از می انگور نیست، بلکه از باده عشق الهی است که جدا از شراب دنیوی است.