استاد حاج احمد خلیلیان
چو آید امرِ مرگ از نزدِ محبوب،
برای اهلِ عرفان هست مطلوب.
برای اهلِ عرفان هست مطلوب.
زهی بر حاج مسعود بصیری،
که در یکتاپرستی بود منصوب.
که در یکتاپرستی بود منصوب.
سخنساز و ادیبِ نکتهپرداز،
هوای نفسِ خود را کرد مغلوب.
هوای نفسِ خود را کرد مغلوب.
ز بس اهلِ صفا بود و علیدوست،
به خود درویش را میکرد مجذوب.
به خود درویش را میکرد مجذوب.
خلیل از بهرِ تاریخِ وفاتش،
به نیشِ خامهٔ خود ساخت مکتوب.
به نیشِ خامهٔ خود ساخت مکتوب.
ادیبی سر به جمع آورد و گفتا:
«بصیری شد هدایت، پیشِ محبوب.»
«بصیری شد هدایت، پیشِ محبوب.»
استاد حاج احمد خلیلیان
معنی شعر
این مرثیه، مرگ را برای اهل معرفت نه پایان، بلکه وصال با محبوب حقیقی میداند. شاعر، حاج مسعود بصیری را انسانی موحد، ادیب، سخنور و وارسته معرفی میکند که بر خواهشهای نفسانی غلبه کرده و به سبب صفای باطن و محبت به حضرت علی(ع)، جایگاهی والا یافته است. در پایان نیز شاعر «خلیل» با عبارتی شاعرانه، وفات او را رسیدن به پیشگاه محبوب الهی توصیف میکند.
پیشنهادی