گوهرِ اهل ادب

این مرثیه در رثای حاج مسعود بصیری، شاعر و مدیر فرهنگی، سروده شده است. شاعر او را چون گوهری درخشان و روشن‌ضمیر توصیف می‌کند که در شاعری برجسته بود و در شغلش مقام مدیریت داشت. او چون خورشید تابان نور می‌افشاند، در سخن درشتی نداشت، کسی را کوچک نمی‌شمرد و روحش آمیخته با بزرگی بود. در دنیای صفا بی‌همتا بود و درهای اسرار بر رویش گشوده شد. با تدبیر و مدیریت، گره‌های کار یاران را می‌گشود. در جوانی کامل‌عیار بود و سپس به راه بصیری پای نهاد. از درد ماتم مردم، طاقتش طاق شد و با مرگ، روحش از بند تن آزاد گردید. شاعر در پایان از چرخ فلک شکوه می‌کند که با داغ از دست دادن بصیری، دل‌ها را سوزانده است.