سروده‌های عرفانی

مدح امام زمان (عج)

۱۴۰۵/۰۴/۱۴ ۲۵

۳ ★ | ۱ رأی

از کتابِ: آوای دل

یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی
تو حجت خدایی، تو لطف کبریایی، تو صاحب لوایی، تو شافع جزایی
یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی
مرآت ذات داور، از نسل پاک حیدر، بر ذات حق تو مظهر، فرزند مصطفایی
یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی
هم وارث شریعت، هم رهبر طریقت، هم صاحب بصیرت، هم آیت خدایی
یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی
تو هادی هدایت، سلطان با کفایت، بنما به ما عنایت، چون یار بینوایی
یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی
غیر از تو نیست مقصود، ای آشنای معبود، لطفی نما به مسعود، تو یک جهان صفایی
یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی
بر حال ما نظر کن، رفع غم و خطر کن، بر قلب ما اثر کن، بر درد ما دوایی
یابن‌الحسن کجایی از ما چرا جدایی

معنی شعر

این سرود، ندای عاشقانه و سوزناک شاعری است که از امام زمان (عج) با خطاب «یابن‌الحسن» می‌پرسد چرا از ما دور است. شاعر با برشمردن القاب و صفات امام - از جمله حجت خدا، وارث شریعت، هادی هدایت و فرزند پیامبر - او را به‌عنوان تنها امید و مقصود خود معرفی می‌کند. در هر بند، با لحنی التماس‌آمیز از امام می‌خواهد که به حال بینوایان توجه کند، بر دردشان دوا باشد و لطف و عنایتش را شامل حال آنان نماید. این شعر بیانگر اشتیاق عمیق به ظهور و حضور امام غایب و درخواست شفاعت و یاری اوست.