سروده‌های عرفانی

مست تولا

۱۴۰۵/۰۴/۱۴ ۱۰

۰ رأی

از کتابِ: آوای دل

عاشق و شیدای توام یا علی غرق تمنای توام یا علی
بر سر سودای توام یا علی سرخوش صهبای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی
تا ز می عشق تو نوشیده‌ام در طلب مهر تو کوشیده‌ام
چشم دل از غیر تو پوشیده‌ام زنده به مینای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی
چون سخن عشق تو آموختم شمع صفت شعله به جان سوختم
در طلب معرفت اندوختم تشنه به دریای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی
روشنی بزم وجودم تویی مسجد و محراب و سجودم تویی
فلسفهٔ بود و نبودم تویی محو تماشای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی
نیست کسی غیر تو مولای من مهر تو روشنگر دنیای من
رام کمندت دل شیدای من طالب و پویای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی
قبلهٔ جانم شده ابروی تو مرغ دلم آمده در کوی تو
تا بدهم شرح گل روی تو بلبل گویای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی
تا که به مسعود صفا داده‌ای بر سخنش رنگ و جلا داده‌ای
بر دل بیمار و داده‌ای به ز مداوای توام یا علی
مست تو و لای توام یا علی

معنی شعر

این شعر مدیحه‌ای عاشقانه و عارفانه در وصف حضرت علی (ع) است. شاعر با تکرار مصرع «مست تولای توام یا علی» به‌عنوان رَدیف و لازمه، شیفتگی و سرمستی خود از عشق علی (ع) را بیان می‌کند. او خود را غرق در تمنا، سودا و صهبای عشق علی می‌داند و می‌گوید که چشم دل را از غیر او پوشیده و در طلب مهر او کوشیده است. شاعر علی (ع) را روشنی وجود، محراب سجود و فلسفه‌ی هستی خود می‌خواند و او را تنها مولا و رهبر خویش می‌شمارد. در بند پایانی، شاعر که خود را مسعود صفا معرفی می‌کند، از لطف و عنایت حضرت علی که به او صفا و شفا داده، سپاسگزاری می‌کند.