پند پیر

در این شعر، نوجوانی از پیری درباره عمری که گذرانده پرسش می‌کند. پیر خردمند پاسخ می‌دهد که امید، شور عشق و مهربانی سه ستون زندگی ارزشمند است. او می‌گوید زندگی بدون امید بی‌معناست و انسان با آرزو و عشق پیروز می‌شود. اگر کینه و بغض جایگزین محبت شود، انسان اسیر بدگمانی می‌گردد. پیر به جوان یادآور می‌شود که روزی او نیز پیر خواهد شد، قامتش خمیده و توانش کاهش می‌یابد، پس باید تا توانایی دارد محبت کند. در پایان، شاعر با تخلص «مسعود» بر اساس زندگی کامران را شور، عشق و امید معرفی می‌کند.