درسِ عشق

این شعر با الهام از داستان لیلی و مجنون، حقیقت عشق راستین را بیان می‌کند. شاعر گفت‌وگویی میان مجنون و فردی رهگذر را به تصویر می‌کشد؛ رهگذر از مجنون می‌خواهد که زندگی عادی خود را از سر بگیرد و از بیابان‌گردی و دوری از مردم دست بردارد، اما مجنون پاسخ می‌دهد که عاشق واقعی دیگر دل در گرو آسایش، خانه و زندگی دنیوی ندارد.

مجنون می‌گوید عشقِ لیلی تمام وجود او را فرا گرفته و او را از خود بی‌خود ساخته است. در نگاه او، عشق نیرویی است که انسان را از وابستگی‌های ظاهری می‌رهاند و جان را به صفا و روشنایی می‌رساند. شاعر در پایان، عشق زمینی مجنون را پلی برای بیان عشق حقیقی و الهی قرار می‌دهد و می‌گوید که هر کس حقیقت عشق را بیاموزد، آماده تحمل سختی‌ها و فداکاری در راه محبوب خواهد بود.