داستان نی

این شعر با الهام از آغاز مثنوی معنوی، نی را نمادی از روح انسان می‌داند که از اصل و سرچشمه الهی خود جدا افتاده و همواره در فراق محبوب حقیقی می‌نالد. شاعر صدای نی را بیانگر اندوه جدایی، اشتیاق وصال و سوز عشق می‌داند و معتقد است که تنها اهل دل و عاشقان، زبان این ناله را به‌درستی درک می‌کنند.

در ادامه، عشق را بزرگ‌ترین نیروی زندگی معرفی می‌کند؛ نیرویی که انسان را از دلبستگی به مال، مقام و دنیا رها ساخته و دل او را سرشار از صفا، محبت و رحمت الهی می‌کند. شاعر در پایان، خواننده را دعوت می‌کند که همچون نوای نی، دل خود را از عشق الهی لبریز سازد تا در مسیر کمال و قرب پروردگار گام بردارد.