ساقی‌نامه

این شعر یک ساقی‌نامه عرفانی است و منظور از «می» و «ساقی» در آن، شراب ظاهری نیست؛ بلکه نمادی از عشق الهی، معرفت، فیض پروردگار و عنایت حق است. شاعر از ساقیِ ازلی، یعنی خداوند یا پیرِ طریقت، می‌خواهد جامی از محبت و معرفت الهی به او بنوشاند تا از غفلت، خودخواهی، اندوه و دلبستگی‌های دنیوی رهایی یابد.

او آرزو دارد که دلش از نور عشق الهی روشن شود، پرده‌های نفس و غرور کنار رود، زبانش به ذکر خدا گشوده گردد و تا پایان عمر در حال عشق، بندگی و یاد پروردگار زندگی کند. در پایان نیز شاعر آرزوی خود را چنین بیان می‌کند که همواره در مستیِ عشق الهی با محبوب حقیقی به راز و نیاز و گفت‌وگو بپردازد.