به مناسبت عید مبعث

این شعر تصویری از تاریک‌ترین روزگار تاریخ بشر را به نمایش می‌گذارد؛ زمانی که جهل، ظلم و بی‌عدالتی سراسر جهان را فرا گرفته بود و ارزش‌های انسانی به فراموشی سپرده شده بودند. شاعر با اشاره به رسم ناپسند زنده‌به‌گور کردن دختران و گسترش خرافات، فضای جامعه پیش از بعثت را ترسیم می‌کند.

در ادامه، با بعثت حضرت محمد ﷺ، این تاریکی جای خود را به نور هدایت می‌دهد. نزول وحی، آغاز فصل تازه‌ای از زندگی انسان‌هاست؛ فصلی که در آن توحید جای بت‌پرستی را می‌گیرد، عدالت بر ستم غلبه می‌کند و محبت، اخلاق و انسانیت در جامعه گسترش می‌یابد. شاعر در پایان نیز با نهایت ادب و فروتنی، بر پیامبر اکرم ﷺ درود می‌فرستد و اعتراف می‌کند که هیچ سخنی توان بیان عظمت و مقام والای ایشان را ندارد.